Szanowni Państwo,
od ostatniego Zjazdu Andragogicznego mijają cztery lata. Przyglądając się przemianom technologicznym i społecznym, jakie zachodzą w dzisiejszym świecie wydaje się, że obecnie czas „biegnie szybciej”. Nawiązując do trafnych diagnoz Stanisława Lema z opowiadania „Katar”, można powiedzieć, że jest to świat, w którym wczorajsza niezwykłość staje się dzisiejszym banałem a dzisiejsza skrajność – jutrzejszą normą. Nasza rzeczywistość coraz bardziej nabiera prefiguratywnych cech, opisywanych przed laty przez Margaret Mead, co nie pozostaje bez wpływu na zadania, jakie wyłaniają się dla edukacji dorosłych. Współczesne analizy kultury, począwszy od koncepcji kultury uczestnictwa, w której to młode pokolenia stają się twórcami i współorganizatorami obiegu wiedzy, przez ujęcie kultury przyspieszenia Hartmuta Rosy, ukazujące narastającą dynamikę zmian społecznych i technologicznych, po teorię hipernowoczesności Gillesa Lipovetsky ’ego, podkreślającą płynność zmian i indywidualizację stylów życia wskazują, iż edukacja dorosłych funkcjonuje w warunkach nieustannych zmian. Wiedza starzeje się w błyskawicznym tempie, pojawiają się nieznane dotychczas sfery zawodowe i społeczne a do sprawnego poruszania się w ich obszarze konieczne są inne niż jeszcze kilkanaście lat temu kompetencje. Peter Jarvis zauważa, że proces uczenia lokuje się pomiędzy biografiami ludzi i społeczno-kulturową przestrzenią, w której oni żyją i w której kształtuje się ich doświadczenie, jednak dziś inaczej przedstawia się owa przestrzeń, inne są miejsca zdobywania doświadczenia, odmienne też są miejsca uczenia się osób dorosłych. Jak podkreśla Knud Illeris, współczesny dorosły uczy się w warunkach wielokierunkowego napływu bodźców, przeciążenia informacyjnego i konieczności ciągłej adaptacji, co przesuwa akcent z uczenia się instytucjonalnego na uczenie się rozproszone, sytuacyjne i zakorzenione w codziennych praktykach. W kontekście tych wyzwań, oprócz znanych i zdefiniowanych obszarów refleksji andragogicznej, pojawiają się nowe, które wymagają zbadania i opisania.Zważywszy na wydarzenia polityczne oraz gospodarcze, jakie miały miejsce w ostatnich latach, zarówno w wymiarze lokalnym jak i globalnym, nie sposób nie zauważyć rosnącej roli edukacji dorosłych we wszelkich jej wymiarach.

Mamy nadzieję, że V Zjazd Andragogiczny, organizowany tym razem przez Zakład Edukacji Dorosłych i Studiów Kulturowych Instytutu Pedagogiki Uniwersytetu Wrocławskiego, stanie się miejscem zaprezentowania badań prowadzonych w różnych ośrodkach akademickich oraz wymiany doświadczeń w andragogicznych eksploracjach społecznej rzeczywistości.

Proponujemy następujące obszary debaty:

1. Technologie cyfrowe i sztuczna inteligencja w uczeniu się dorosłych
2. Nowe perspektywy i problemy teorii edukacji dorosłych
3. Uczenie się przez całe życie i tożsamość dorosłego
4. Dorosłość jako obszar refleksji andragogicznej
5. Starzejące się społeczeństwo, jako obszar badań i praktyk andragogicznych.
6. Kultura, jako przestrzeń edukacji dorosłych.
7. Edukacja obywatelska i partycypacja społeczna dorosłych
8. Kompetencje zawodowe i rynek pracy, jako obszar zadań edukacji dorosłych.
9. Edukacja dorosłych wobec zmian ekologicznych i klimatycznych
10. Konflikty i migracje jako obszar zadań edukacji dorosłych